Jak chyba każda kobieta, w trakcie ciąży trochę się martwiłam o stan swojego ciała po porodzie. Zawsze byłam szczupła, nie miałam problemu z utrzymaniem zadowalającej mnie wagi, ale jak powszechnie wiadomo, ciało kobiety po ciąży się zmienia. Na szczęście istnieją triki i domowe sposoby, żeby dobrze się czuć w swojej skórze po porodzie. Mam to szczęście, że ciągle słyszę, że jestem taka szczupła, że wyglądam jakbym nigdy w ciąży nie była. No cóż, nie ukrywam, że nie jest to zasługa wyłącznie karmienia piersią. W tym wpisie zdradzę Wam kilka swoich sposobów na fit ciało po porodzie.
1. Dzień zaczynam od masażu. Każdego poranka, zanim jeszcze otworzę oczy, mój osobisty masażysta wykonuje masaż całego ciała, który działa ujędrniająco i pobudzająco. Po 10 minutach czuję się jak po wypiciu pierwszej kawy. Od razu mogę przystąpić do mojego drugiego urodowego triku...
2. czyli podnoszenie ciężarów. Tak, tak. Od rana wyciskam na ramiona jakieś 12 kg. W ten sposób nie muszę się martwić, że z przedramion będzie mi zwisać galareta i śmiało mogę odkrywać ramiona.
3. Zdrowe śniadanie. Mój M. je zazwyczaj na śniadanie owsiankę lub płatki z mlekiem. Samo zdrowie więc to co zostanie jest od razu moim śniadaniem. A dobre śniadanie to wstęp do udanego dnia.
4. Kolejny mój trik to makeup no makeup. Na co dzień nie mam czasu na robienie porządnego makijażu. Krem BB i korektor w niewielkich ilościach, nakładany w pośpiechu, tyle żeby nie wystraszyć przechodniów na osiedlu podczas spaceru musi wystarczyć. Z pewnością wychodzi to mojej cerze na dobre - skóra może oddychać a pory nie zamykają się pod warstwą ciężkiego makijażu.
5. Kolejny trik to spacery. Dużo spacerów. W moim przypadku pozostanie w domu na cały dzień grozi frustracją najpóźniej koło południa, a to nie jest dobre dla moich domowników:). Biorąc pod uwagę, że jeszcze muszę zejść z czwartego piętra to już samym tym faktem mam odhaczoną część spaceru. W 98% wyjść z domu zabieram ze sobą swoje dwunastokilogramowe ciężarki, gdyż przerwy w ćwiczeniu mięśni rąk nie są wskazane. No ale wróćmy do samych spacerów: działają relaksacyjnie, usprawniają układ krążenia, wzmacniają mięśnie, stawy i kości. Nic tylko spacerować! Tak więc ja i mój hantelek wychodzimy codziennie na minimum dwie godziny a czasem nawet 2-3 razy dziennie. To pewnie dzięki temu mam wyrzeźbione łydki.
6. Zdrowe obiady. Dużo warzyw. Kiedyś nie przywiązywałam dużej uwagi do tego co mam na talerzu, ale odkąd rozszerzam dietę mojego synala w naszym domu ciągle są warzywa i owoce. Korzysta na tym cała rodzina i to jest super.
7. Piję dużo wody. Na szczęście M. też ją lubi. A tak na serio to mój osobisty dietetyk, trener i masażysta nie pozwala mi jeść w spokoju więc żeby oszukać głód piję wodę. Dzięki temu moja skóra jest nawilżona a co za tym idzie jędrniejsza.
8. Bieganie. Tak, mam czas na bieganie. Wieczorami, z tym że głównie po mieszkaniu. Ze szmatą. Dzięki temu nie wydaję kasy na obuwie sportowe a mimo to trening mam odhaczony. Takie bieganie (czasem połączone ze skakaniem - po meblach) wzmacnia mięśnie i odstresowuje mnie.
Tym oto sposobem ważę 53 kg przy wzroście 170 cm. A jak Wy dbacie o formę?
niedziela, 31 lipca 2016
środa, 20 lipca 2016
Prezenty z okazji pierwszych urodzin chłopca
Pomysł na ten post długo za mną chodził. Kiedy zaprosiliśmy gości na pierwsze urodzinki M. dostawaliśmy sporo pytań o prezent dla niego, niestety nie za bardzo pomogliśmy w tej kwestii. M. ma cały pokój zabawek i poza planowanym zakupem fotelika na rower nic nie przychodziło nam do głowy. Wiedziałam natomiast, że nie będziemy zadowoleni z zabawek typu chodzik, pchacz czy grający nocnik. W niedzielę moja siostra będzie na pierwszych urodzinach syna swojej koleżanki i znowu ma problem z pomysłem na prezent. Dlatego postanowiłam stworzyć listę kilku propozycji prezentowych dla chłopca, za jakiś czas pojawią się propozycje dla dziewczynki.
1. Samochód platforma Mega Bloks klik - to prezent, który M. dostał od nas w dniu urodzin i w zasadzie sam go sobie wybrał. Pojechaliśmy do sklepu z zamiarem kupienia mu karetki lub wozu policyjnego ale gdy trafiliśmy na dział z samochodami synek od razu podszedł do półki na której stała ta laweta i wyciągnął do niej rączki- od razu wiedzieliśmy, co chce dostać na urodziny:) Muszę Wam powiedzieć, że to był bardzo udany zakup! Platforma ma kilka ruchomych elementów a do zestawu dołączone są dwa małe samochodziki: spychacz i wywrotka. Młody bawi się lawetą kilka razy dziennie a wtedy "nie ma dziecka".
Tutaj mała anegdota: gdy weszliśmy na dział z zabawkami ekspedientka zapytała czy może w czymś pomóc. Odpowiedzieliśmy, że szukamy samochodu do zabawy dla rocznego dziecka. Pani pokierowała nas do miejsca gdzie były zabawki dla roczniaków i zaproponowała coś w tym stylu klik. Z nieukrywanym uśmiechem na twarzy odpowiedzieliśmy, że syn już dawno takimi się nie bawi - "efekt uboczny" poważniejszych zabawek, które dostał po starszych kuzynach.
2. Namiot dziecięcy IKEA klik - młody dostał go od chrzestnej w zestawie z tunelem klik. Ten prezent sprawdza się idealnie. Mieszkamy w bloku ale na szczęście pokój dzienny jest na tyle duży, że oba elementy po rozłożeniu bez problemu mieszczą się w nim a ich plusem jest to, że łatwo je złożyć i zajmują mało miejsca - można je schować np. pod łóżkiem bądź za kanapą. Ponieważ często jeździmy na weekendy do dziadków, którzy mają duży ogród, to zabieramy namiot i tunel ze sobą, by młody mógł w nich baraszkować na świeżym powietrzu. Zabawie w a kuku nie ma końca!
3. Stolik do zabawy wodą i piaskiem klik - podobny kupiłam swojemu chrześniakowi na roczek. Bratowa bardzo chwaliła sobie ten zestaw. Jego ogromną zaletą jest to, że można używać go w domu, na balkonie lub na podwórku. Na allegro można znaleźć wiele jego odpowiedników w różnych cenach; są też składane w zestawie z krzesełkiem.
4. Fotelik na rower - M. został nim obdarowany przez ojca chrzestnego. To chyba najlepszy z możliwych prezentów. Młody uwielbia nasze rodzinne wycieczki, ciągle się śmieje, rozgląda, pokazuje rączką obiekty, które go zaciekawiły i... łaskocze po plecach mnie lub męża - zależy kto go akurat wiezie na rowerze.
5. Stolik muzyczny klik - sądząc po tym, jak M. lubi spędzać czas przy stoliku edukacyjnym, taki stoliczek muzyczny z pewnością by go zaciekawił.
Jestem ciekawa co Wy dopisalibyście do listy. Czekam na Wasze propozycje.
1. Samochód platforma Mega Bloks klik - to prezent, który M. dostał od nas w dniu urodzin i w zasadzie sam go sobie wybrał. Pojechaliśmy do sklepu z zamiarem kupienia mu karetki lub wozu policyjnego ale gdy trafiliśmy na dział z samochodami synek od razu podszedł do półki na której stała ta laweta i wyciągnął do niej rączki- od razu wiedzieliśmy, co chce dostać na urodziny:) Muszę Wam powiedzieć, że to był bardzo udany zakup! Platforma ma kilka ruchomych elementów a do zestawu dołączone są dwa małe samochodziki: spychacz i wywrotka. Młody bawi się lawetą kilka razy dziennie a wtedy "nie ma dziecka".
Tutaj mała anegdota: gdy weszliśmy na dział z zabawkami ekspedientka zapytała czy może w czymś pomóc. Odpowiedzieliśmy, że szukamy samochodu do zabawy dla rocznego dziecka. Pani pokierowała nas do miejsca gdzie były zabawki dla roczniaków i zaproponowała coś w tym stylu klik. Z nieukrywanym uśmiechem na twarzy odpowiedzieliśmy, że syn już dawno takimi się nie bawi - "efekt uboczny" poważniejszych zabawek, które dostał po starszych kuzynach.
2. Namiot dziecięcy IKEA klik - młody dostał go od chrzestnej w zestawie z tunelem klik. Ten prezent sprawdza się idealnie. Mieszkamy w bloku ale na szczęście pokój dzienny jest na tyle duży, że oba elementy po rozłożeniu bez problemu mieszczą się w nim a ich plusem jest to, że łatwo je złożyć i zajmują mało miejsca - można je schować np. pod łóżkiem bądź za kanapą. Ponieważ często jeździmy na weekendy do dziadków, którzy mają duży ogród, to zabieramy namiot i tunel ze sobą, by młody mógł w nich baraszkować na świeżym powietrzu. Zabawie w a kuku nie ma końca!
3. Stolik do zabawy wodą i piaskiem klik - podobny kupiłam swojemu chrześniakowi na roczek. Bratowa bardzo chwaliła sobie ten zestaw. Jego ogromną zaletą jest to, że można używać go w domu, na balkonie lub na podwórku. Na allegro można znaleźć wiele jego odpowiedników w różnych cenach; są też składane w zestawie z krzesełkiem.
4. Fotelik na rower - M. został nim obdarowany przez ojca chrzestnego. To chyba najlepszy z możliwych prezentów. Młody uwielbia nasze rodzinne wycieczki, ciągle się śmieje, rozgląda, pokazuje rączką obiekty, które go zaciekawiły i... łaskocze po plecach mnie lub męża - zależy kto go akurat wiezie na rowerze.
5. Stolik muzyczny klik - sądząc po tym, jak M. lubi spędzać czas przy stoliku edukacyjnym, taki stoliczek muzyczny z pewnością by go zaciekawił.
Jestem ciekawa co Wy dopisalibyście do listy. Czekam na Wasze propozycje.
poniedziałek, 11 lipca 2016
Wyprawka do szpitala przed porodem
Temat "porodowej" wyprawki jest często poruszany na blogach i różnorodnych broszurach, które możemy dostać np. od położnej środowiskowej z przychodni, do której należymy. W tym wpisie chcę się z Wami podzielić swoim doświadczeniem w tej kwestii.
Przed spakowaniem rzeczy dla siebie i maluszka skonsultowałam listę zawartą w jednej z książeczek wyprawkowych z położną, która miała być ze mną przy porodzie. Listę potrzebnych rzeczy można podzielić na kilka kategorii:
- dokumenty: dowód osobisty (potrzebny podczas przyjęcia do szpitala), karta ciąży i wyniki badań (najważniejszy wynik to wynik badania GBS); * najlepiej, jeśli na karcie ciąży w widocznym miejscu zapiszemy swój PESEL, a w miejscu przeznaczonym na notatki zapiszemy nazwy leków, które brałyśmy podczas ciąży oraz NIP pracodawcy;
- artykuły higieny osobistej: duże podpaski, płyn do higieny osobistej, co najmniej 2 ręczniki, pasta i szczoteczka do zębów, wkładki laktacyjne, przybory toaletowe; w moim przypadku bardzo sprawdziły się też chusteczki do higieny intymnej natomiast podkłady higieniczne chłonne na łóżko zapewniał szpital (dodam, że codziennie była możliwość zmiany pościeli);
- ubrania: minimum 2 koszule nocne rozpinane, biustonosz do karmienia, majtki jednorazowe, kapcie, klapki pod prysznic, szlafrok (z uwagi na fakt, że w szpitalach jest naprawdę ciepło, żeby nie napisać gorąco, proponuję jakiś cienki, niekoniecznie do kostek, sprawdzi się też dłuższy cienki rozpinany sweterek lub bluza);
- rzeczy dla dziecka: paczka najmniejszych pampersów, maksymalnie 3 pieluszki tetrowe, 3-4 pajacyki, 1 czapeczka bawełniana, 1 para skarpetek bawełnianych, chusteczki nawilżone, krem do pielęgnacji pupy, rożek * w moim przypadku położna bardzo uszczupliła listę rzeczy dla dziecka, wykreśliła z niej m.in. ręcznik z kapturkiem, szczotkę do włosów, oliwkę, mydełko; wszystko zależy od zwyczajów panujących w danym szpitalu np. czy dziecko jest po porodzie i w trakcie pobytu w szpitalu kąpane, na oddziale na którym rodziłam dzieci nie są kąpane, M. miał tylko umyte włoski bo miał ich sporo po urodzeniu i były bardzo posklejane, w wielu szpitalach dzieciom na oddziale nie zakłada się czapeczek i rękawiczek "niedrapek";
- inne: mała butelka wody z dzióbkiem, żeby było nam łatwiej się napić podczas porodu i 2 duże butelki wody mineralnej, sztućce, kubek, drobne pieniądze, koło poporodowe (może je zastąpić dmuchane koło do pływania), ładowarka do telefonu.
Mam nadzieję, że nic nie pominęłam. Dodam jeszcze, że dużą część rzeczy z tej listy razem z wyprawką do domu dla dziecka (rzeczy typu aspirator do nosa, nożyczki, termometr, myjka frotte oraz kosmetyki dla niemowlaka) kupiłam na allegro - porównałam ceny z tymi w Rossmanie i według obliczeń wyszło blisko 100 zł różnicy, więc warto:-)
Wyprawkę warto zacząć kompletować około dwa miesiące przed przyjściem dziecka na świat, aby zrobić to "na spokojnie" i uniknąć pośpiechu i nerwów, tak aby w kluczowym momencie zabrać ze sobą spakowane już torby.
Przed spakowaniem rzeczy dla siebie i maluszka skonsultowałam listę zawartą w jednej z książeczek wyprawkowych z położną, która miała być ze mną przy porodzie. Listę potrzebnych rzeczy można podzielić na kilka kategorii:
- dokumenty: dowód osobisty (potrzebny podczas przyjęcia do szpitala), karta ciąży i wyniki badań (najważniejszy wynik to wynik badania GBS); * najlepiej, jeśli na karcie ciąży w widocznym miejscu zapiszemy swój PESEL, a w miejscu przeznaczonym na notatki zapiszemy nazwy leków, które brałyśmy podczas ciąży oraz NIP pracodawcy;
- artykuły higieny osobistej: duże podpaski, płyn do higieny osobistej, co najmniej 2 ręczniki, pasta i szczoteczka do zębów, wkładki laktacyjne, przybory toaletowe; w moim przypadku bardzo sprawdziły się też chusteczki do higieny intymnej natomiast podkłady higieniczne chłonne na łóżko zapewniał szpital (dodam, że codziennie była możliwość zmiany pościeli);
- ubrania: minimum 2 koszule nocne rozpinane, biustonosz do karmienia, majtki jednorazowe, kapcie, klapki pod prysznic, szlafrok (z uwagi na fakt, że w szpitalach jest naprawdę ciepło, żeby nie napisać gorąco, proponuję jakiś cienki, niekoniecznie do kostek, sprawdzi się też dłuższy cienki rozpinany sweterek lub bluza);
- rzeczy dla dziecka: paczka najmniejszych pampersów, maksymalnie 3 pieluszki tetrowe, 3-4 pajacyki, 1 czapeczka bawełniana, 1 para skarpetek bawełnianych, chusteczki nawilżone, krem do pielęgnacji pupy, rożek * w moim przypadku położna bardzo uszczupliła listę rzeczy dla dziecka, wykreśliła z niej m.in. ręcznik z kapturkiem, szczotkę do włosów, oliwkę, mydełko; wszystko zależy od zwyczajów panujących w danym szpitalu np. czy dziecko jest po porodzie i w trakcie pobytu w szpitalu kąpane, na oddziale na którym rodziłam dzieci nie są kąpane, M. miał tylko umyte włoski bo miał ich sporo po urodzeniu i były bardzo posklejane, w wielu szpitalach dzieciom na oddziale nie zakłada się czapeczek i rękawiczek "niedrapek";
- inne: mała butelka wody z dzióbkiem, żeby było nam łatwiej się napić podczas porodu i 2 duże butelki wody mineralnej, sztućce, kubek, drobne pieniądze, koło poporodowe (może je zastąpić dmuchane koło do pływania), ładowarka do telefonu.
Mam nadzieję, że nic nie pominęłam. Dodam jeszcze, że dużą część rzeczy z tej listy razem z wyprawką do domu dla dziecka (rzeczy typu aspirator do nosa, nożyczki, termometr, myjka frotte oraz kosmetyki dla niemowlaka) kupiłam na allegro - porównałam ceny z tymi w Rossmanie i według obliczeń wyszło blisko 100 zł różnicy, więc warto:-)
Wyprawkę warto zacząć kompletować około dwa miesiące przed przyjściem dziecka na świat, aby zrobić to "na spokojnie" i uniknąć pośpiechu i nerwów, tak aby w kluczowym momencie zabrać ze sobą spakowane już torby.
środa, 6 lipca 2016
Malinowy król
Z nadejściem lipca świętowaliśmy w gronie najbliższej rodziny pierwsze urodziny M. A skoro były urodziny to oczywiście musiał być tort. No i wymyśliłam sobie, że sama go zrobię, chociaż nie mam doświadczenia w robieniu tortów. Nie chciałam się porywać na coś mega spektakularnego, toteż szukałam prostych przepisów w internecie; miał być prosty biszkopt przekładany kremem z dodatkiem malin bo akurat jest na nie sezon i M. uwielbia maliny.
Świetny przepis na biszkopt na tort znalazłam tutaj. Wyszedł bardzo puszysty i pachnący. Biszkopt podzieliłam na dwa płaty. Następnie przygotowałam masę z serka mascarpone (500g) i śmietany kremówki (400 ml); akurat w robieniu tego kremu mam doświadczenie bo często robię z Panem Mężem i Ojcem tiramisu:-) Po prostu ubijam śmietanę a potem powoli, cały czas mieszając mikserem dodaję mascarpone i kilka łyżek cukru pudru. Część kremu wyłożyłam na jeden blat biszkoptu nasączonego kawą, a następnie przełożyłam malinami.Aby uzyskać dodatkową warstwę ciasta a nie piec kolejnego biszkoptu,na warstwę malin nałożyłam moczone w kawie okrągłe biszkopty, na nie masę i maliny, następnie położyłam drugi blat biszkoptu i krem. Całość ozdobiłam malinami, wiórkami czekolady u ułożyłam napis z czekoladowych liter klik - do tej pory nie wiedziałam, że są takie gotowe do kupienia:-) Brzegi tortu ozdobiłam podłużnymi biszkoptami(nie trzeba całych brzegów smarować kremem, wystarczy odrobina by ciastka się "przykleiły"), które obwiązałam błękitną tasiemką.
Myślę, że jak na pierwszy raz wyszło całkiem nieźle. Następnym razem zrobiłabym słodszy krem i bardziej nawilżyła biszkopty.
Jak podoba Wam się efekt wizualny?
Świetny przepis na biszkopt na tort znalazłam tutaj. Wyszedł bardzo puszysty i pachnący. Biszkopt podzieliłam na dwa płaty. Następnie przygotowałam masę z serka mascarpone (500g) i śmietany kremówki (400 ml); akurat w robieniu tego kremu mam doświadczenie bo często robię z Panem Mężem i Ojcem tiramisu:-) Po prostu ubijam śmietanę a potem powoli, cały czas mieszając mikserem dodaję mascarpone i kilka łyżek cukru pudru. Część kremu wyłożyłam na jeden blat biszkoptu nasączonego kawą, a następnie przełożyłam malinami.Aby uzyskać dodatkową warstwę ciasta a nie piec kolejnego biszkoptu,na warstwę malin nałożyłam moczone w kawie okrągłe biszkopty, na nie masę i maliny, następnie położyłam drugi blat biszkoptu i krem. Całość ozdobiłam malinami, wiórkami czekolady u ułożyłam napis z czekoladowych liter klik - do tej pory nie wiedziałam, że są takie gotowe do kupienia:-) Brzegi tortu ozdobiłam podłużnymi biszkoptami(nie trzeba całych brzegów smarować kremem, wystarczy odrobina by ciastka się "przykleiły"), które obwiązałam błękitną tasiemką.
Myślę, że jak na pierwszy raz wyszło całkiem nieźle. Następnym razem zrobiłabym słodszy krem i bardziej nawilżyła biszkopty.
Jak podoba Wam się efekt wizualny?
wtorek, 21 czerwca 2016
Pierwsza noc bez syna
Kilka miesięcy temu dostaliśmy zaproszenie na wesele w miejscowości oddalonej od naszego miasta o ponad 300 km. Pomijając fakt, że wesele to nie jest impreza dla małych dzieci, wizja ponad czterogodzinnej podróży z M. nie brzmiała zachęcająco; poza tym próbę weselnej zabawy w trójkę przeszliśmy w kwietniu i wiedziałam, że nie chcę tego powtórzyć. Oczywiście najłatwiejszym rozwiązaniem byłoby po prostu odmówić parze młodej naszej obecności i liczyć na zrozumienie sytuacji ale ja i mąż lubimy spotykać się z rodziną, z którą widujemy się raz w roku albo rzadziej więc szukaliśmy planu B. Pierwotnie myśleliśmy, żeby rozłożyć w czasie wizytę w mieście docelowym , jechać dzień wcześniej i dzień później wrócić.Jednak wizja wesela z maluchem ciągle mi nie odpowiadała. Po długich, BARDZO DŁUGICH rozmyślaniach, rozważaniach za i przeciw postanowiłam zostawić małego w domu pod opieką mojej mamy. Wiedziałam, że w dzień nie będzie problemu, nie raz zostawał z babcią lub wujkiem (mój brat studiuje w moim mieście, więc mam go niejako pod ręką) gorzej z nocą, bo M. budzi się kilka razy (czasem "tylko" dwa a czasem pięć) na pierś i za nic w świecie nie weźmie wtedy butelki do ust; na dodatek tydzień przed planowanym wyjazdem zaczęło się bolesne ząbkowanie co tylko przysporzyło zmartwień. Ale stwierdziłam, że kiedyś musi być ten pierwszy raz. Starałam się nie panikować i być dobrej myśli. W sobotni poranek, w dzień wyjazdu oczywiście dopadło mnie całe mnóstwo wątpliwości, autentycznie zrobiło mi się żal synka, że zostawiam go na tak długo i miałam myśli, żeby szybko go spakować i zabrać z nami. Na szczęście mama i mąż szybko wyperswadowali mi ten pomysł ale jeszcze na schodach gdy M. machał nam na pożegnanie swoją słodką mięciutką rączką z uśmiechem na twarzy, myślałam, że serce mi pęknie! Gdy wsiadłam do samochodu wiedziałam, że nie ma już odwrotu...
Wiecie co... to była NAJLEPSZA DECYZJA! W dzień młody miał tyle atrakcji i taką opiekę, że nawet nie zauważył naszej nieobecności. W nocy, jak można było się tego spodziewać, przebudzał się cztery razy, ale obyło się bez płaczu i mamie udało się ujarzmić marudzenie małego przez sen a nawet podać butelkę z wodą a nad ranem mleko! Jeszcze będąc w podróży zamartwiałam się, ale w trakcie wesela stwierdziłam, że jestem tak daleko, że moje zamartwienie niewiele już zmieni i po godzinie pierwszej w nocy w końcu wyluzowałam:) Patrząc z innej perspektywy przyznam, że dopiero w niedzielę rano zauważyłam, jak bardzo potrzebowałam tego luzu, tej "wolności", wystrojenia się w obcisłą kieckę, uczesania tych włosów, które jeszcze nie wypadły od karmienia, włożenia najwyższych butów jakie mam w szafie i szaleństwa na parkiecie. Poza tym to były pierwsze od roku dwa dni spędzone tylko z mężem, możliwość trzymania się za rękę, tańczenia - potrzebowaliśmy tego, zwłaszcza że w niedzielę mieliśmy drugą rocznice ślubu.
Cieszę się z podjętej decyzji o weekendzie bez małego. Teraz wiem, że od czasu do czasu możemy pozwolić sobie z Panem Mężem i Ojcem na dłuższy wyjazd tylko we dwoje, może dzięki temu nasz związek wróci na dobrą ścieżkę i jednak obejdzie się bez rozwodu, hehe.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli dałaś\dałeś radę przeczytać cały wpis zostaw komentarz. Chcę wiedzieć, że ktoś to czyta.
Pozdrawiam,
Udomowiona
Wiecie co... to była NAJLEPSZA DECYZJA! W dzień młody miał tyle atrakcji i taką opiekę, że nawet nie zauważył naszej nieobecności. W nocy, jak można było się tego spodziewać, przebudzał się cztery razy, ale obyło się bez płaczu i mamie udało się ujarzmić marudzenie małego przez sen a nawet podać butelkę z wodą a nad ranem mleko! Jeszcze będąc w podróży zamartwiałam się, ale w trakcie wesela stwierdziłam, że jestem tak daleko, że moje zamartwienie niewiele już zmieni i po godzinie pierwszej w nocy w końcu wyluzowałam:) Patrząc z innej perspektywy przyznam, że dopiero w niedzielę rano zauważyłam, jak bardzo potrzebowałam tego luzu, tej "wolności", wystrojenia się w obcisłą kieckę, uczesania tych włosów, które jeszcze nie wypadły od karmienia, włożenia najwyższych butów jakie mam w szafie i szaleństwa na parkiecie. Poza tym to były pierwsze od roku dwa dni spędzone tylko z mężem, możliwość trzymania się za rękę, tańczenia - potrzebowaliśmy tego, zwłaszcza że w niedzielę mieliśmy drugą rocznice ślubu.
Cieszę się z podjętej decyzji o weekendzie bez małego. Teraz wiem, że od czasu do czasu możemy pozwolić sobie z Panem Mężem i Ojcem na dłuższy wyjazd tylko we dwoje, może dzięki temu nasz związek wróci na dobrą ścieżkę i jednak obejdzie się bez rozwodu, hehe.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli dałaś\dałeś radę przeczytać cały wpis zostaw komentarz. Chcę wiedzieć, że ktoś to czyta.
Pozdrawiam,
Udomowiona
wtorek, 14 czerwca 2016
Pierwsze urodziny
Dokładnie rok temu na świat przyszedł mój synek; wymarzony, wyczekany, najsłodszy na świecie... Patrzyłam na moją kruszynkę a moja dusza ze szczęścia unosiła się tysiące metrów nad ziemią. I nie jest przesadą, gdy kobiety mówią, że moment narodzin ich dziecka to najszczęśliwsze chwile w ich życiu.
Sama nie wiem, kiedy ten czas minął (poza tym, że minął na autopilocie:). Wiadomo - bywało i bywa ciężko, ale na szczęście te gorsze chwile szybko odchodzą w niepamięć a tych dobrych i pięknych stale przybywa. Czas mija nieubłaganie i nie wiem czy to przez nieprzespane noce, czy przez to, że ciągle coś się dzieje. Dla takiego maluszka rok to bardzo dużo w kwestii rozwoju. To niesamowite móc obserwować jak rośnie i rozwija się mały człowiek, jak z bezbronnego, różowego noworodka wyrasta wesoły chłopczyk cieszący się na widok tramwajów, autobusów i koparek podczas spacerów.
Bycie mamą to najważniejsza rola w moim życiu. Jestem odpowiedzialna za tego mojego urwisa i każdą cząstkę siebie wkładam w to, by każdy dzień przynosił mu radość i pozwalał harmonijnie rozwijać się. Mam nadzieję, że - choć nie jestem mamą idealną - podołam tej roli i urodzinowe życzenia nadsyłane przez rodzinę i znajomych spełnią się a mój M. będzie szczęśliwy, zdrowy i ciekawy świata.
Bycie mamą to najważniejsza rola w moim życiu. Jestem odpowiedzialna za tego mojego urwisa i każdą cząstkę siebie wkładam w to, by każdy dzień przynosił mu radość i pozwalał harmonijnie rozwijać się. Mam nadzieję, że - choć nie jestem mamą idealną - podołam tej roli i urodzinowe życzenia nadsyłane przez rodzinę i znajomych spełnią się a mój M. będzie szczęśliwy, zdrowy i ciekawy świata.
niedziela, 12 czerwca 2016
Dlaczego NIE powinnam iść na urlop wychowawczy?
Ależ nasłuchałam się dziś dobrych rad! Niedzielne popołudniowe spotkania mają ostatnio to do siebie, że ciągle słyszę pytania: Kiedy drugie? Czy przesypia noce? Czy karmisz jeszcze? A co po macierzyńskim? Dzisiejsza rozmowa przy herbatce skupiła się właśnie na moich planach po urlopie macierzyńskim, bo za dwa dni mój syn skończy rok. Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że po urlopie macierzyńskim (ktoś wie dlaczego to się nazywa URLOP?) zamierzam iść na urlop wychowawczy. No i się zaczęło: że wychowawczy jest przecież bezpłatny, że po nim ciężko jest znaleźć pracę, że opiekunki wcale nie biorą tak dużo, że pani X wróciła do pracy, wynajęła opiekunkę i jest zadowolona a pani Y oddała dziecko do żłobka i świetnie sobie radzi, a czy jakbym teraz zaszła w ciążę to czy "coś" (w sensie kasy) dostanę, czy - skoro finansowo ledwo opłaca się wrócić do pracy - to rozglądam się za lepszą... Naprawdę ludziom nie wystarczy, że decyzję o urlopie wychowawczym podjęłam wspólnie z mężem i nie potrzebujemy w tej kwestii dobrych rad, wskazówek i komentarzy? Czy ja muszę tłumaczyć komukolwiek tę decyzję? Zawsze wiedziałam, że - o ile nasza sytuacja finansowa nam pozwoli- będę chciała po urlopie macierzyńskim zostać w domu z dzieckiem. I nie wynika to z tego, że NIE CHCE MI SIĘ PRACOWAĆ i wolę "siedzieć w domu", bo to " siedzenie w domu" to też praca, za którą dostaję wynagrodzenie lepsze niż u najlepszego pracodawcy na świecie. Tą nagrodą jest bezcenne obserwowanie mojego dziecka, tego jak rośnie i rozwija się, każdy jego uśmiech, kolejna zdobyta umiejętność, kolejne odkrycie piękna tego świata... Poza tym nie muszę wykorzystać całego wychowawczego; może za rok stwierdzę, że lepiej dla mnie i dla mojej rodziny będzie jeśli wrócę do pracy. Teraz wiem, że chcę podarować swojemu dziecku czas i pokazywać mu świat, bo mamy mnóstwo rzeczy do odkrycia:)
A jeśli jeszcze raz ktoś zacznie mnie przekonywać, że urlop wychowawczy nie jest dobrym rozwiązaniem to <chyba> zacznę gryźć!!!:-)
A jeśli jeszcze raz ktoś zacznie mnie przekonywać, że urlop wychowawczy nie jest dobrym rozwiązaniem to <chyba> zacznę gryźć!!!:-)
Subskrybuj:
Posty (Atom)


